Wiele osób chciałoby wykonywać zdjęcia stereoskopowe, ale aparaty i rzut­niki stereoskopowe są w handlu rzadkością, a ponadto ceny tego rodzaju urządzeń są bardzo wysokie. W porównaniu do normalnego wyświetlania przezroczy, rzutowanie obrazów stereoskopowych jest znacznie droższe z powodu wyższej ceny rzutnika, konieczności stosowania okularów stereo­skopowych i ekranów wysokiej jakości. Proste przeglądarki stereo do zdjęć małoobrazkowych nie zawsze dają za­dowalający efekt, ponieważ ze względu na małą powierzchnię przezroczy, podczas oglądania nie mamy dostatecznego wrażenia głębi. Efekt trójwy­miarowości przestrzeni jest ściśle uzależniony od wymiarów obrazu. Zasto­sowanie formatu 6X6 cm zapewnia optymalne wykorzystanie filmu, ponie­waż odległość dwu środków obrazu przy wymaganym odstępie stereosko­powym, odpowiada średniej odległości między oczami wynoszącej ok. 65 mm. Wykonanie opisanych poniżej aparatu i rzutnika stereoskopowego nie wy­maga zbyt wielkiego nakładu pracy, przy zupełnie dobrych jej wynikach. Z dwu tanich aparatów Pouva-Start można wykonać samodzielnie na­prawdę dobry aparat stereoskopowy, wymieniając ich obiektywy (patrz p. 1.4) na stosunkowo niedrogie obiektywy o dobrej jakości. Aparatem tym można wykonywać dobre zdjęcia kolorowe. Budowę aparatu stereoskopo­wego zaczynamy od zdjęcia tubusów obydwu aparatów. W tym celu od­kręcamy śruby znajdujące się na obiektywach, wyjmujemy ich przednie części, a tubusy wykręcamy do tyłu. Następnie przepiłowujemy obudowę dokładnie pod kątem prostym w miejscu pokazanym na - 235. Rzetelne Wykonanie tej czynności decyduje o powodzeniu przy budowie aparatu. Uzyskane w ten sposób części obydwu aparatów (- 2351, II) układamy na równej płaszczyźnie tak. aby między nimi była szczelina ok. 0,5 mm i w kilku punktach sklejamy je szybkoschnącym klejem uniwersalnym (sklejenie spełnia rolę „fastrygi"). Po wyschnięciu sprawdzamy czy obie połówki ustawione są prawidłowo względem siebie i czy odległość między środkami obiektywów wynosi 65 mm. Jeżeli ustawienie jest prawidłowe, wówczas układamy w szczelinie kilka nitek nasączonych żywicą epoksy­dową, a pozostałość zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz wypełniamy tą samą żywicą. Po upływie 24, lub lepiej 48 godzin miejsce łączenia można poddać dodatkowej obróbce wykończeniowej w celu uzyskania gładkiej powierzchni. Te same prace powtarzamy przy wykonywaniu tylnej ścianki aparatu. Niekonieczne jest, ale wskazane umieszczenie na środku aparatu tylko jednego okienka zamiast istniejących dwu. W tym celu najpierw wymontowujemy obydwa okienka usuwając kołki, którymi przymocowane są do obudowy, a następnie jedno z nich umieszczamy na środku aparatu. cia, uzyskuje się przez odpowiednie wygięcie kabłąka. Ażeby wykonywać prawidłowe zdjęcia stereoskopowe należy mocno wkleić tubusy i umocować na stałe obiektywy. Sposób montażu przedstawiono na - 235. Przy prze­suwaniu filmu należy zwrócić uwagę na to, ażeby w lewym polu liczbo­wym, na tylnej ściance, pokazywały się tylko liczby nieparzyste. Przeglądarkę przedstawiono na - 236. Do jej skonstruowania potrzebne są dwie soczewki skupiające (np. od okularów) o ogniskowej odpowiadają­cej w przybliżeniu przekątnej przezrocza i wynoszącej 80—100 mm oraz szybka ze szkła mlecznego lub matowanego. Jeśli nie dysponujemy odpo­wiednim szkłem, umieszczamy papier pergaminowy pomiędzy dwiema przezroczystymi płytkami szklanymi. Boczne ścianki przeglądarki wykoZ opiłków pozostałych po przycinaniu poszczególnych elementów i żywicy epoksydowej przyrządzamy pastę, którą wypełniamy otwory po wymon­towanych okienkach, następnie po wyschnięciu pasty wygładzamy uzyskaną powierzchnię i lakierujemy.Na koniec przykręcamy obydwa tubusy i pozostałe połówki obiektywów. Warunkiem wykonania dobrych zdjęć stereoskopowych obiektów szybko się poruszających, jest zsynchronizowanie pracy obydwu migawek. Jeżeli w obydwu aparatach stosuje się obiektywy oryginalne, wtedy równoczesny spust migawek odbywa się za pomocą podwójnego wężyka spustowego. W przypadku zastosowania innych typów obiektywów, np. z migawką Tempor albo Prontor, obydwie dźwignie spustowe łączy się z kabłąkiem. który można wykonać np. z większego gwoździa. Zsynchronizowanie miga­wek ze względu na konieczność uzyskania tego samego momentu zamknięnuje się z drewna lub tekstolitu o grubości ok. 5 mm, natomiast pozostałe elementy obudowy z blachy aluminiowej o grubości 1,5—2 mm, PCW albo podobnego materiału, który odpowiednio wyginamy Na przedstawiono ruchomy uchwyt przezrocza wykonany z kątownika blasza­nego lub z tworzywa sztucznego. Aby zapobiec jego przechylaniu, przymo­cowujemy go do podstawy za pomocą sprężyny. Do regulacji ostrości w granicach ±7 mm służy aparat mimośrodowy. Odległość pomiędzy soczewką i przezroczem należy ustalić doświadczalnie i powinna ona być nieco mniejsza od ogniskowej soczewki. Odległość między przezroczem i matówką nie powinna być mniejsza niż 30 mm, aby raa-tówka nie znalazła się w zakresie ostrości obserwacji, w przeciwnym razie byłaby widoczna. Aby uniknąć refleksów świetlnych utrudniających oglą­danie, wewnętrzne ścianki przeglądarki malujemy na czarno. Wskazane jest również wstawienie ścianki oddzielającej między osie optyczne socze­wek. Odległość soczewek powinna odpowiadać średniej odległości między oczami i wynosić 65 mm. Podczas nastawiania ostrości nie musimy korzy­stać ze specjalnych urządzeń, ponieważ zdolność akomodacji oka jest bar­dzo duża. To bardzo upraszcza budowę przeglądarki. Końcowe czynności związane z budową przeglądarki polegają na zamontowaniu bocznych ele­mentów do prowadnic oraz listwy prowadzącej do przezroczy. Odległość między tymi listwami, a soczewkami powinna być określona doświadczal­nie. Obudowę przeglądarki przymocowujemy do elementów bocznych za pomocą śrub z wpuszczanym łbem lub, jeśli wykonana jest z tworzyw sztucznych, przyklejamy ją. dokonując przy tym szybkiego poziomego przesunięcia aparatu na odległość ok. 65 mm Podczas wykonywania tej czynności aparat nie może być przechylony i musi być nastawiony na ten sam punkt nieskończo­ności. Fotograf może uzyskać zmianę położenia aparatu przechylając, podczas wykonywania zdjęć, górną część swojego ciała. Jednak jeżeli nawet bę­dziemy stosować nowoczesne aparaty fotograficzne, wyposażone w szybkie migawki i nie wymagające odsuwania od oka podczas wykonywania obydwu zdjęć, to i tak opisana wyżej technika nie zawsze da pozytywne rezultaty. Znacznie lepsze efekty uzyskuje się stosując podczas wykonywania zdjęć stereoskopowych, wspomnianą przesuwkę. Niezbędnym wyposażeniem przeglądarki, umożliwiającym korzystanie z niej, są ramki do przezroczy. Niestety są duże trudności związane z nabyciem ramek szklanych do zdjęć stereoskopowych o wymiarach 6X13 cm. Problem ten można rozwiązać w sposób następujący: obydwa obrazy ukła­damy na gładkim podłożu zgodnie z układem oczu, to znaczy lewy po lewej stronie, a prawy po prawej i sklejamy je w środku taśmą do klejenia przezroczy Przed umieszczeniem w przeglądarce, zdjęcia stereosko­powe wkłada się między dwie szklane płytki. Opisana metoda pozwala na uniknięcie czasochłonnego oprawiania zdjęć w szkło oraz na na oszczędze­nie dużej ilości miejsca przy ich przechowywaniu. Nie oprawione zdjęcia stereoskopowe układamy w skrzynce, w odpowiednio pozaginanych paskach papieru